Diverticulosis coli is een zeer veel voorkomend probleem. Op 40 jarige leeftijd heeft 5% van de Westerse bevolking diverticulosis coli. Op 60 jarige leeftijd is dat opgelopen naar 30% en op 85 jarige leeftijd 65%.Van de patiënten met diverticulosis coli zal 70% asymptomatisch blijven, 15-25% zal ooit een diverticulitis krijgen en 5-15% zal ooit een (ernstige of minder ernstige) bloeding eruit krijgen.
Verondersteld wordt dat obstructie van de divertikelopening door een faecesprop de druk in de dunwandige divertikel doet toenemen en leidt tot microperforatie. Aangezien veel divertikels zich bevinden aangrenzend aan het mesocolon of de appendices epiploica zal de perforatie meestal gelokaliseerd blijven.
Mild : weinig koorts (<38,5), weinig ziek, alleen pijn linker onderbuik zonder peritoneale prikkeling
Matig tot ernstig ziek: koorts >< 38,5, meer ziek, pijn linker onderbuik met lokale peritoneale prikkeling en/of infiltraat, geen complicaties.
Matig tot ernstig ziek: als boven met en/of abces, obstructie, fistelvorming
Ernstig : diffuse peritonitis
BSE, CRP, Hb, Ht, trombocyten, leuko, diff, Na, K, ureum, kreat, albumine, calcium, leverenzymen, amylase, glucose, urinesediment. Bij temp > 38,5 of ondertemperatuur : bloedkweken.
Bij opname bij iedere patiënt met verdenking diverticulitis : X-BOZ liggend en staand of in linker zijligging met horizontale stralen.
Er is geen consensus in de wereld over welk antibiotisch beleid de voorkeur heeft. Duidelijk is dat zowel aërobe gramnegatieve bacteriën breed gedekt moeten worden als ook de anaëroben. Er is weinig gerandomiseerd onderzoek. Het cefalosporine cefoxitine, dat ook effectief is tegen anaëroben lijkt even effectief als de combinatie gentamycine en clindamycine.
Bij de patiënten met milde symptomen hoeft chirurgie niet te worden overwogen. Recidiverende milde symptomen vormen een indicatie voor electieve operatie. Bij patiënten met een diffuse peritonitis/perforatie is de beslissing ook niet moeilijk : zij dienen een spoedlaparotomie te ondergaan. Bij de overige patiënten ligt het minder eenvoudig. Hier dient het geïndividualiseerd te worden en is volledig afhankelijk van het klinisch beloop en de interactie tussen chirurg enerzijds en internist/gastro-enteroloog anderzijds. De meeste patiënten met een gecompliceerde diverticulitis komen in principe vroeger of later in aanmerking voor chirurgische behandeling.
Indicaties voor Chirurgie bij Acute Diverticulitis |
Absoluut
Relatief
|
Bij electieve of semi-electieve chirurgie zal resectie en primaire anastomose zonder A.P. in de meeste gevallen mogelijk zijn
Bij acute chirurgie zijn er twee opties : ten eerste de Hartmann procedure waarbij na de resectie van het aangedane deel van het colon geen anastomose gemaakt wordt maar een rectumstomp wordt gemaakt en een eindstandig colonstoma wordt aangelegd. Dit zou nog steeds de voorkeur hebben bij een faecale of purulente peritonitis (Hinchey III en IV). Indien er slechts relatieve contra-indicaties zijn tegen primaire anastomosering kan gekozen worden voor resectie, primaire anastomose en een ontlastend ileo- of colostoma. Er is zelden plaats meer voor een operatie in drie tempi (1. ontlastende A.P., 2. anastomose, 3. opheffen stoma).
In de westerse landen is zijn de divertikels slechts in 5 % van de gevallen rechtszijdig gelokaliseerd. Slechts 1,5% van de gevallen van diverticulitis is rechtszijdig. In Azië liggen die getallen veel hoger! Belangrijk is dat de conservatief behandelde patiënten met rechtszijdige diverticulitis slechts zelden een recidief krijgen.
MAL 2-2002 in samenwerking met P.Neijenhuis, chirurg. Revisie 09/2011. Er is op dt moment een concept multidisciplinaire richtlijn diverticulitis. De commentaarfase hiervan is inmiddels voorbij. Zodra deze richtlijn definitief is zal de tekst van het hoofdstuk diverticulitis in de Leidraad worden aangepast. (11/2011)