HYPOKALIEMIE 

Inleiding

In het lichaam is het kalium binnen nauwe grenzen gereguleerd. Kalium is een elektrolyt welke het lichaam opneemt uit het voedsel, opslaat in de cellen en uitscheidt via voornamelijk urine. Een storing in de kaliumhuishouding kan op ieder van deze niveaus ontstaan. Kaliumionen zijn belangrijk voor het handhaven van de rustpotentiaal van celmembranen. Deze RMP (resting membrane potential) is van belang bij allerlei biologische processen. Therapie van hypokaliemie is gericht op het herstellen van de kaliumbalans

Eliminatie onder normale omstandigheden:

Oorzaken Hypokaliëmie

Symptomen Hypokaliëmie

 

Anamnese:

  • medicatie :
  • diuretica
  • laxantia
  • insuline
  • digoxine
  • ß-blokkers 
  • diarree, braken
  • alcoholabusus
  • druggebruik
  • dropgebruik 
  • hypertensie
  • familieanamnese
  • trauma
  • recente anaesthesie
  • kramp
  • dorst 
  • gewichtsverlies 
  • diurese (polyurie, nycturie)
  • kleur van de urine.

Lichamelijk onderzoek en symptomen Hypokaliëmie

Diagnostiek: (in principe bij Kalium < 3,0 mmol/l, aanvullend onderzoek alleen op indicatie)

Diagnose

Als ernstig moeten worden beschouwd:

Therapie:

afhankelijk van de ernst van de klinische verschijnselen en de mate van hypokaliemie.

Bij ernstige hypokaliemie:

Doel is : serum kalium in < 10 minuten > 1 mmol/l te verhogen

Bij minder ernstige hypokaliemie (K+ > 2.0 en < 3.0 mmol/l) zonder levensbedreigende symptomen :

Bij minder ernstige hypokaliemie (K+ > 2.0 en < 3.0 mmol/l) zonder symptomen :

Complicaties

Literatuur:

  1. Med. Clinics. of North America, V 81, no 3, p 611-639
  2. Fluid, Electrolyte and Acid-Base Physiology (Halperin and Goldstein)
    3rd edition 1999
  3. Clinical Physiology of Acid-Base and Electrolyte Disorders (Burton David
    Rose), fourth edition 1994
  4. NIV richtlijn electrolytstoornissen 2005
TABEL HYPOKALIËMIE

MBO 1-2000

Revisie ASC 06/2006

Revisie ASC 09/2011